Μια διαφορετική σχολική επέτειος για το Πολυτεχνείο : «Καφενείον η Ελλάς»…

…στο 7^ο ΓΕΛ Αχαρνών

Της Ελευθερίας Τριανταφύλλου

Στην Ελλάδα του 2016, 43 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε μια εποχή που επικρατεί σύγχυση και οι ανθρώπινες αξίες είναι ίσως πιο σχετικές από ποτέ, οι σχολικές γιορτές για τις εθνικές επετείους θεωρούνται πλέον “κλισέ”, όπως “κλισέ” θεωρείται και η ίδια η ιδέα μιας επανάστασης.

Μαθητές, γονείς και καθηγητές συγκεντρώνονται σχεδόν καταναγκαστικά για να ακούσουν για χιλιοστή ίσως φορά επαναστατικά τραγούδια και ηρωικά ποιήματα που έχουν “ξεθωριάσει”, χωρίς πλέον να μας αγγίζουν ή να δημιουργούν οποιαδήποτε αίσθηση πατριωτισμού και συγκίνησης.

Θυμόμαστε τις ένδοξες και λαμπρές ιστορικές μας στιγμές ως έθνος απλώς και μόνο για “να λέμε” ότι τηρούμε τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Ωστόσο, στην πράξη ίσως υποτιμούμε τη σημασία που έχουν οι θυσίες των προγόνων μας στο σήμερα, αλλά ούτε αυτές αποτελούν για εμάς τους σύγχρονους Έλληνες δίδαγμα ή παράδειγμα προς μίμηση όπως ίσως θα έπρεπε .Συνήθως, κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι περισσότεροι από όσους βρίσκονται σε μια σχολική αίθουσα προσπαθούν να κρύψουν ευγενικά το χασμουρητό τους, κοιτούν κάθε τρεις και λίγο τα ρολόγια τους και η ώρα δε λέει να περάσει ή απλώς παίζουν με το κινητό τους μέχρι να ακουστεί ο εθνικός ύμνος για “να ξεμουδιάσουν” και λίγο. Και… του χρόνου!

Σήμερα όμως, στις 17 Νοεμβρίου του 2016 στο “Καφενείον: Η Ελλάς” του 7ου ΓΕΛ Αχαρνών ερωτήματα όπως το αν και το γιατί αξίζει να επαναστατήσει κανείς, απαντήθηκαν στην πράξη με τρόπο πρωτότυπο και δημιουργικό, όχι μέσα από τα συνηθισμένα τραγούδια και ποιήματα αλλά μέσα από ένα μουσικοθεατρική παράσταση που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Το γεγονός μάλιστα πως μαθητές και καθηγητές καθηλώθηκαν από το θέαμα και παρέμειναν σιωπηλοί και προσηλωμένοι σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης ευχαρίστησε ιδιαίτερα τους συμμετέχοντες που έδωσαν για ακόμη μια φορά τον καλύτερο τους εαυτό επί σκηνής.

Κάπως έτσι η επαναστάτρια φοιτήτρια Ειρήνη και οι φίλοι της κατάφεραν τελικά να πείσουν τον αδερφό της και ιδιοκτήτη του “Καφενείου: Η Ελλάς” Βασίλη, ο οποίος ήθελε αλλά φοβόταν να υψώσει το ανάστημά του, πως το “Και τι θα αλλάξει;” που όπως κι εκείνος όλοι κάποτε αναρωτιόμαστε, αλλάζει;

Αλλάζει σε όλες τις εποχές αν σηκωθούμε από τον καναπέ μας, αν δε φοβηθούμε να το συζητήσουμε με τους φίλους μας στο καφενείο της γειτονιάς μας, αν βγούμε στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε, αν κλειστούμε στο Πολυτεχνείο, αν επαναστατήσουμε, ακόμη κι αν αύριο λίγοι το θυμούνται.

Όλα μπορούν να αλλάξουν όταν σταματήσουμε να είμαστε δειλοί και φοβισμένοι, όταν αποφασίσουμε να δράσουμε, να γίνουμε λύση και όχι μέρος του προβλήματος. Γιατί όλη η Ελλάδα με έναν τρόπο περίεργο και καθόλου αρνητικό είναι ένα ατελείωτο καφενείο της γειτονιάς μας, όπου ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να ξεκινήσει μια προσπάθεια να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, μια αντίσταση, μια αλλαγή, μια επανάσταση!

Τέλος, καθώς επανάσταση χωρίς επαναστατικά τραγούδια και Μίκη Θεοδωράκη δεν γίνεται το “Καφενείον η Ελλάς” είχε τη δική του πολυμελή μουσική ορχήστρα που με τις ερμηνείες της ξύπνησε μνήμες και αφύπνισε συνειδήσεις.

Όχι δεν ήταν μια σχολική γιορτή όπως πολλές άλλες! Το όμορφο μήνυμα των μαθητών του 7ου ΓΕΛ Αχαρνών βρήκε την ανταπόκριση που του έπρεπε και η φιλότιμη προσπάθεια τους ανταμείφθηκε με την προσοχή και το δυνατό χειροκρότημα των παρευρισκομένων. “Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!” , το αίμα σας δεν χύθηκε άδικα! “Εις μικρόν γενναίοι!” που ήταν και το σύνθημα των μαθητών-επαναστατών της μουσικοθεατρικής παράστασης!

Ακολουθούν χαρακτηριστικά φωτογραφικά στιγμιότυπα