Διαβάστε την «Ιστορική Αναφορά στον Ελληνισµό του
Πόντου» από τον Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ
Κωνσταντινίδη στο 5ο Γυμνάσιο Αχαρνών στην εκδήλωση
της 19ης
Νοεμβρίου 2016
Η λέξη Πόντος απαντά πρώτη φορά στον Όµηρο µε τη σημασία θάλασσα. Και είναι γεγονός πως οι Πόντιοι είναι δεμένοι µε τη θάλασσα και η ζωή του Πόντου είναι άμεσα συνυφασµένη µε τη θάλασσα.
Η αποστολή του Ιάσωνα και των Αργοναυτών, οι περιπλανήσεις του Ορέστη, οι περιπέτειες του Οδυσσέα, το ταξίδι του Ηρακλή στον Πόντο αποτελούν µύθους που αναφέρονται ειδικά στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη πανάρχαιων εµπορικών δροµολογίων. Γύρω στο 1000 π.Χ. τοποθετούν οι µελετητές την πραγµατοποίηση των πρώτων εµπορικών ταξιδιών στην περιοχή αυτή για την αναζήτηση κυρίως χρυσού και άλλων µεταλλευµάτων. Η εποχή του µεγάλου αποικισµού ξεκινά δύο αιώνες αργότερα τον 8ο αι. π.Χ. µε τη Μίλητο της Ιωνίας να αποικίζει τα παράλια του Εύξεινου Πόντου ιδρύοντας τη Σινώπη σε εξαιρετικά στρατηγική θέση εξαιτίας του καλού λιµανιού της και της δυνατότητας οµαλής επικοινωνίας µε τις γύρω περιοχές.
Η Σινώπη µε τη σειρά της ίδρυσε το 756 π.Χ την Τραπεζούντα, την Κρώµνα, το Πτέρυον, την Κύτωρο και άλλες φηµισµένες πόλεις της περιοχής. Πόλεις γεννιόντουσαν η µία µετά την άλλη µε τον τεράστιο πολιτισµό που θα επηρέαζε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, αναβαθµίζοντας τα πάντα!
Ο Ξενοφώντας στο έργο του «Κύρου Ανάβασις» το 401 π.Χ περιγράφει την πατροπαράδοτη φιλοξενία των Ελλήνων του Πόντου, που γνώρισε ο ίδιος και οι «Μύριοι» µένοντας τριάντα µέρες στην Τραπεζούντα. Οι ελληνοπρεπείς γιορτές που περιγράφει περιελάµβαναν αθλητικούς αγώνες και τον ένοπλο Πυρρίχιο χορό. Εδώ σίγουρα αξίζει να σηµειώσουµε ότι ο Πυρρίχιος είναι οπωσδήποτε πολεµικός χορός και χορεύεται µε όπλα. Ο Αριστοφάνης (450-388 π.Χ) αναφέρει ότι αυτός ο χορός ήταν στρατιωτικός και ένοπλος, ο δε Πλάτων (427-347 π.Χ.) περιγράφει τον Πυρρίχιο ως πολεµικό χορό µε φάσεις άµυνας και επίθεσης και µε τους χορευτές παρατεταγµένους µε τα όπλα τους σε στρατιωτική διάταξη.
Ο Όµηρος τον θεωρούσε ως έναν από τους σπουδαιότερους χορούς. Ο Πυρρίχιος χορός λέγεται και Σέρρα, επειδή χορευόταν κυρίως κοντά στον ποταµό Σέρρα της Τραπεζούντας. Είναι κρίµα σήµερα όλοι να οµιλούν για την Αναγέννηση και κανένας να µην οµιλεί για τη Γέννηση!!! Το Βυζάντιο και τον Πόντο ! Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν από τους πρώτους αυτοκράτορες που διέγνωσαν την ιδιαίτερη σηµασία του Πόντου ως προπύργιου του Βυζαντίου στην περιοχή. Έτσι ο Πόντος και το Βυζάντιο έγιναν ένα και η Βυζαντινή αυτοκρατορία πλέον ήταν αδύνατον να υπάρξει χωρίς τον µεγάλο Πόντο !
Στις µέρες του το δυτικό µέρος του Πόντου ονοµάστηκε για χάρη της Αγίας Ελένης Ελενόποντος. Μέσα στον πολυπληθή χώρο του Πόντου, µε τις ελληνικές πόλεις και τα χωριά, οι Πατέρες της εκκλησίας βρήκαν πρόσφορο έδαφος και πολιτισµένα ήθη, ώστε να κηρύξουν και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Οι περισσότερες φυλές, ελληνικές και εξελληνισµένες, ασπάσθηκαν εύκολα τη νέα θρησκεία, η οποία έχοντας ως όργανο την ελληνική γλώσσα και την ελληνική φιλοσοφία, διαδόθηκε πλατιά και κάλυψε το µεγαλύτερο µέρος του Πόντου.
Ο Χριστιανισµός πρόσθεσε ένα καινούριο συνδετικό στοιχείο στην ελληνική παράδοση του τόπου, προωθώντας την αφοµοίωση των ποντιακών πληθυσµών, ντόπιων και παλιών αποίκων, σε µια ενιαία Εθνική ενότητα, σε έναν ενιαίο πολιτισµό µε επένδυση το Ορθόδοξο Θρησκευτικό δόγµα. Έτσι η ελληνική πολιτιστική παράδοση στην περιοχή, µέσω και του Χριστιανισµού, εδραιώθηκε πιο πολύ και διατηρήθηκε για όλους τους κατοπινούς αιώνες µέχρι τη βίαιη διακοπή της το 1919 και τον ξεριζωµό των Ποντιακών πληθυσµών από την αρχέγονη Πατρίδα τους. Κι αυτό γιατί από τον πρώτο κήρυκα του Ευαγγελίου, τον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο, αλλά και µεταγενέστερα τον 3ο αιώνα από τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Νεοκαισάρειας στον τόπο τούτο, όπως και σ΄ όλη την αυτοκρατορία, διαδιδόταν µαζί µε τον χριστιανισµό και η Ελληνική σκέψη, µ΄αυτόν τον τρόπο και η ελληνική παράδοση της φιλοσοφίας διασώθηκε από τον χριστιανισµό, λόγω της ανάγκης που είχε ο δεύτερος από την πρώτη. Εξάλλου oι δυο µεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, που έζησαν και µόνασαν στον Πόντο, συνέταξαν τους κανόνες του µοναχικού βίου µε βάση το ελληνικό µέτρο, αποβάλλοντας τις ασιατικές υπερβολές, γιατί και οι ίδιοι είχαν πάρει ελληνική παιδεία. Το ίδιο πνεύµα µετέδωσε αργότερα, τον 10ο αιώνα, στο Άγιο Όρος και ο Τραπεζούντιος Όσιος Αθανάσιος o Αθωνίτης, που ίδρυσε το κοινόβιο της Αγίας Λαύρας και έγινε νοµοθέτης της µοναστικής ζωής στον Άθω. Μετέπειτα ο χριστιανισµός αλλά και η έννοια της κουλτούρας µέσω του Ελληνορθόδοξου πνεύµατος µεταφέρθηκε στους Σλάβους ,καθώς και σε όλη την οικουµένη.
Η Παναγία µας η Σουµελά, ό Άγιος Ευγένιος και τόσοι άλλοι… Μπορούµε πράγµατι ατέρµονα να οµιλούµε για τον Πόντο, την ιστορία του, τα ήθη, τα έθιµα και τις παραδόσεις. Όµως το πλέον φλέγον και διαχρονικά επίκαιρο ζήτηµα για όλους του Έλληνες είναι αναµφίβολα η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισµού.
Το ζήτηµα αυτό είναι διαχρονικά επίκαιρο, καθώς αφενός µας αφορά όλους ιστορικά και αφετέρου µας αγγίζει άµεσα και σήµερα. Ο Ελληνικός όρος γενοκτονία είναι ταυτόσηµος µε τον διεθνώς χρησιµοποιούµενο όρο genocide που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω (=φονεύω). Και είναι ένα από τα αρχαιότερα µαζικά εγκλήµατα που αποβλέπουν στη συστηµατική, µε βίαια ως επί το πλείστον µέσα, επιδιωκόµενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τµήµατος αυτής σε ορισµένο τόπο. Η γενοκτονία µπορεί να επιδιωχθεί είτε µε σειρά οµαδικών φόνων, όλων ή σχεδόν όλων των µελών µιας φυλής, είτε µε συστηµατική εξασθένιση αυτής (µε διάφορα µέσα) µέχρι τη βαθµιαία εξάλειψη της φυλής. Στα βίαια δε µέσα αυτά περιλαµβάνονται και σειρά απαγορευτικών µέτρων επί εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών, ηθικών, ιστορικών ή άλλων παραδόσεων προκειµένου να επέλθει διαφοροποίηση ή αλλοίωση της καταδιωκόµενης φυλής µε βέβαιη τη συν τω χρόνω απώλεια του εθνικού και φυλετικού γνωρίσµατος της. Μπορούµε να αναφερθούµε στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου µε φάσεις ή Περιόδους. Η πρώτη φάση αρχίζει ήδη µε την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα µέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν µάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου. Η δεύτερη αρχίζει στα µέσα του 17ου αιώνα και λήγει µε το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέµου. Χαρακτηρίζεται απο θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσµών. Κατά την περίοδο αυτή πραγµατοποιούνται οι οµαδικοί εξισλαµισµοί των ελληνικών πληθυσµών. Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922, ξεκινάει µε το κύµα µαζικών διώξεων στον Πόντο µε την µορφή εκτοπίσεων από το 1909. Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύµατα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα µε το πρόσχηµα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων, µεγάλος αριθµός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Σηµειώθηκαν επίσης και εξαναγκαστικοί εξισλαµισµοί γυναικείων πληθυσµών…. Με ό,τι καταλαβαίνετε ότι συνεπάγεται µια τέτοια πράξη… Σύµφωνα µε εκτιµήσεις του επισκόπου Τραπεζούντας, ο αριθµός των θυµάτων ανήλθε, για εκείνο µόνο το διάστηµα, σε 100.000 περίπου. Ύστερα από τη συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή, εντάθηκαν οι διώξεις στην περιοχή.
Με αποκορύφωµα την άφιξη του Κεµάλ Ατατούρκ, στις 19 Μαΐου του 1919, στην περιοχή και την έξαρση του κινήµατός του κατά των χριστιανικών πληθυσµών. Και εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι ο Κεµάλ δεν ήταν δυνατός εχθρός των Ποντίων, τον έκαναν όµως δυνατό τα συµφέροντα των φίλων µας. Ό Πόντος έπεσε όχι χάρη στη δύναµη των εχθρών µας αλλά χάρη στα συµφέροντα των φίλων µας µέχρι και σήµερα… Πραγµατοποιήθηκαν σφαγές και εκτοπίσεις των Ελλήνων στη Σαµψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικηµένα από ελληνικούς πληθυσµούς. Σχετικές αναφορές έχουν καταγραφεί από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και άλλους. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγµατοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η µαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Συνολικά από τους 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάµ το 90% δολοφονήθηκε, ενώ από τους υπόλοιπους οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύµατος συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα αποκαλούµενα «Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας» στην Αµάσεια, κατά τον Σεπτέµβριο του 1921. Παράλληλα σηµειώνονταν και εξαναγκαστικές αποσπάσεις νεαρών κοριτσιών και αγοριών από τις οικογένειές τους, τα οποία δίνονταν για τα χαρέµια των εύπορων Τούρκων. Εµείς γνωρίζουµε ότι τα θύµατα ήταν πολύ περισσότερα από 353.000 που αναφέρονται στα επίσηµα έγγραφα. Όταν ο Κάιν δολοφόνησε τον Άβελ , αναφέρει η γραφή, φώναξαν τα αίµατα του Άβελ, κάτι που σηµαίνει ότι ο Κάιν δεν δολοφόνησε µόνο τον αδερφό του αλλά και όλους τους απογόνους του. Κάτι τέτοιο συµβαίνει και σε µια γενοκτονία, όταν ξεριζώνεις και δολοφονείς έναν ολόκληρο Λαό, δολοφονείς όχι µόνο τους ανθρώπους αλλά και τους απογόνους τους, την κουλτούρα τους, τα ήθη και τα έθιµα τους, τις παραδόσεις τους και το µέλλον αυτού του λαού. Σίγουρα λοιπόν υπάρχουν πολλές µορφές γενοκτονίας. Όταν σφαγιάστηκε, βιάστηκε και ξεριζώθηκε ο ποντιακός ελληνισµός σε µια ξέφρενη σφαγή, η οποία διαρκούσε για αρκετές δεκαετίες σε µικρότερη ή µεγαλύτερη κλίµακα, µία δεύτερη µορφή γενοκτονίας επιβλήθηκε µε την προσπάθεια της εξαφάνισης κάθε είδους µνήµης στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου. Εκκλησίες κάηκαν και ισοπεδώθηκαν ολοσχερώς, βιβλιοθήκες και ελληνικά σχολεία εξαφανίστηκαν, ισοπεδώθηκαν ακόµη και τα ελληνικά νεκροταφεία, ανοίχτηκαν τάφοι και τα οστά των κεκοιµηµένων πετάχτηκαν σε οµαδικούς λάκκους, έτσι ώστε να µην υπάρχει κανένα αποµεινάρι Ελληνισµού στα µέρη εκείνα . Αυτή η βαρβαρότητα είναι άλλη µία φριχτή µορφή της γενοκτονίας, η εξάλειψη δηλαδή της µνήµης και του δικαιώµατος της µνήµης στους απογόνους αυτών οι οποίοι κατάφεραν να µην γενοκτονηθούν. Οι ταλαιπωρίες όµως των Ελλήνων του Πόντου δεν σταµάτησαν εκεί. Πολύ µεγάλο µέρος αυτών που γλίτωσαν τις σφαγές κατέφυγε προς την Ελλάδα και ακόµη µεγαλύτερο κατέφυγε προς την πρώην Σοβιετική Ένωση και συγκεκριµένα στα παράλια της Μαύρης Θαλάσσης από το Βαθύ – σηµερινό Μπατούµι- και σε όλες τις πόλεις της Μαύρης Θάλασσας, περισσότερες από τις οποίες από τα αρχαία χρόνια είχαν ελληνικά ονόµατα όπως Χερσόν, Οδησσός, Συµφερούπολη κλπ... Εκεί από το 1919 οι Έλληνες είχαν την ευκαιρία ξανά να χτίσουν σπίτι, να βρουν εργασία, να δηµιουργήσουν οικογένειες και να µεγαλουργήσουν πολιτιστικά. Μέχρι το 1949 όπου µία µεγάλη εξορία περίµενε όλο τον ελληνισµό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από τον Στάλιν. Δεύτερη λοιπόν µεγάλη ταλαιπωρία! Χωρίς καµία πρότερη προειδοποίηση, µόνο τον διαπεραστικό ήχο των σειρήνων που έσκιζε τον νυχτερινό ουρανό, έµπαινε ο στρατός χαράµατα στα σπίτια των Ελλήνων και τους έδινε διορία µίας- δύο ωρών να ετοιµαστούν, ενώ τα φορτηγά αυτοκίνητα του στρατού τους περίµεναν στην πόρτα… Τότε ο κόσµος για άλλη µια φορά αναγκάστηκε να τα αφήσει όλα· το µόνο που µπόρεσαν να πάρουν µαζί τους ήταν οι εικόνες και τα άκρως απαραίτητα. Οι άνθρωποι στριµώχθηκαν µέσα σε κλειστά φορτηγά τρένα, ειδικά για µεταφορά ζώων, τα οποία ακολούθησαν ένα ταξίδι αρκετών ηµερών προς την άγονη γη του Καζακστάν, χωρίς οι ίδιοι να γνωρίζουν τον τόπο προορισµού ούτε το λόγο του εκτοπισµού τους. Οι γυναίκες που έζησαν τα γεγονότα εκείνα µου περιέγραψαν φρικτές στιγµές· τα νεογέννητα βρέφη πέθαναν στα τρένα και στην δίωρη στάση που έκανε το τρένο κατά τη διαδροµή έθαψαν τα νεκρά παιδιά τους. Άλλες γυναίκες γέννησαν µέσα στα βαγόνια κάτω από άθλιες συνθήκες. Στο Καζακστάν οι καταστάσεις ήταν πολύ σκληρές. Οι Έλληνες του Πόντου τοποθετήθηκαν τρεις µε πέντε οικογένειες σε µικρές παράγκες, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης µέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Κάποια µικρή µερίδα των Ελλήνων, όταν οσµίστηκαν την µεγάλη εξορία του 1949, κατάφεραν µε µία βαλίτσα στο χέρι να έρθουν στην Ελλάδα, όπου οµολογουµένως οι περισσότεροι δεν είχαν και την καλύτερη υποδοχή. Όµως και εκεί στο Καζακστάν, όπου δεν υπήρχε δείγµα Ορθοδοξίας, ακόµη κι εκεί οι Έλληνες του Πόντου µεγαλούργησαν. Εργάστηκαν και συνέβαλαν τα µέγιστα στην πολιτιστική και πολιτισµική ανάπτυξη του τόπου. Αξίζει δε να σηµειώσουµε ότι πάρα πολλοί κάτοικοι του Καζακστάν, οι οποίοι δεν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί, βαπτίστηκαν ορθόδοξοι βλέποντας το ήθος και την όλη παρουσία των Ελλήνων του Πόντου στα µέρη τους. Νέοι ναοί εγέρθηκαν, ο Πόντος για άλλη µια φορά επέζησε και δεν εκάµφθη… Όταν η κατάσταση εξοµαλύνθηκε, πολλοί επέστρεψαν στα παράλια της Μαύρης Θαλάσσης, στις πόλεις που εγκαταστάθηκαν µετά τις σφαγές του 1919, στο Βατούµ, στο Σότσι, στο Άντλερ, στο Σουχούµι ,στην Οδησσό, στην Ανάπα, στη Συµφερούπολη κλπ., ενώ πάρα πολλοί βέβαια παρέµειναν στο Καζακστάν. Νέες πολιτικές ταραχές και γεωπολιτικές εξελίξεις, εµφύλιες συρράξεις ανάγκασαν ξανά τους Έλληνες του Πόντου σε µία ακόµη µετακίνηση, προς την µητέρα Ελλάδα αυτή τη φορά, κατά την οποία ο πληθυσµός που µετακινήθηκε ξεπέρασε πλέον το µισό εκατοµµύριο ανθρώπων!!! Γενοκτονία, εξορία και µετανάστευση µέσα σε έναν αιώνα !!! Το 1990 τεράστια µερίδα Ελλήνων του Πόντου ήρθε στην Ελλάδα. Εδώ αξίζει να αναφέρω και µια σύγχρονη πληγή του προβλήµατος. Οι νέοι πόντιοι που ήρθαν από την πρώην Σοβιετική ένωση γνωρίζουν ως καταγωγή τους µόνο τις νεότερες τοποθεσίες του Καζακστάν και τα παράλια της Μαύρης Θαλάσσης. Και πραγµατικά ελάχιστοι έχουν τη γνώση αλλά και τη διάθεση να αποκτήσουν τη γνώση της γνήσιας καταγωγής τους…. Σας τα αναφέρω, αγαπητοί µου αδελφοί και αγαπητά παιδιά, για να γνωρίζετε και τη νεότερη ιστορία. Πολλοί αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν οι Πόντιοι να είναι από το Καζακστάν? Κάτι το οποίο είναι πολύ λογικό, αφού δεν γνωρίζουν τις νεότερες εξελίξεις της ιστορίας. Όµως το όλο ζήτηµα δεν σταµατά εκεί. Στην Ελλάδα µας γίνεται µιας διαφορετικής µορφής γενοκτονία εδώ και πολλές δεκαετίες. Με πρώτη και κύρια τη γενοκτονία της Ελληνικής γλώσσας.!!! Τη γενοκτονία των ηθών και των εθίµων. Την γενοκτονία της κουλτούρας µας. Την γενοκτονία των παραδόσεων. Την γενοκτονία της ιστορίας µας! Νέα δεδοµένα εισβάλλουν διαρκώς στη ζωή µας, η παγκοσµιοποίηση κυριαρχεί στα πάντα, δεδοµένα που δεν αναβαθµίζουν αλλά υποβαθµίζουν , και την υποβάθµιση αυτή τη γευόµαστε καθηµερινά και θα τη γευτούν εντονότερα δυστυχώς οι επόµενες γενεές. Η πατρίδα µας κινδυνεύει όχι από την οικονοµική κρίση, αλλά από την πολιτιστική και πολιτισµική κρίση.
Η πατρίδα µας κινδυνεύει από την αδιαφορία και τη λήθη της ιστορίας. Και ίσως το πιο εύκολο θα ήταν εµείς οι µεγαλύτεροι να πούµε σε εσάς τα παιδιά : Σας ζητάµε συγγνώµη δεν τα καταφέραµε, δεν µπορέσαµε να αλλάξουµε τα πράγµατα, εσείς είστε το µέλλον, προσπαθήστε...
Όµως αυτό θα ήταν η µεγαλύτερη αποποίηση ευθυνών. Και είναι πράγµατι αποποίηση ευθυνών µια τέτοια σκέψη κι έκφραση! Οι επιστήµες αυτού του κόσµου πρεσβεύουν πως για να αλλάξει µία κοινωνία θα πρέπει να αλλάξουν οι δοµές της κοινωνίας. Ο χριστιανισµός πρεσβεύει πως ένας και µόνο άνθρωπος µπορεί να φέρει την αλλαγή. Ο καθένας από εµάς, εδώ σε αυτή την αίθουσα, µπορεί να φέρει την αλλαγή. Ο καθένας από εµάς, µε το δικό του τρόπο, είναι υπεύθυνος για τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και για την Πατρίδα µας. Και µόνο αυτός που είναι υπεύθυνος προς τον εαυτό του µπορεί να φερθεί υπεύθυνα! Πολλοί θα σας πούνε εσείς είστε το µέλλον, κάτι που σίγουρα ισχύει, διότι η νεολαία κυρίως είναι το µέλλον. Όµως το µέλλον είµαστε όλοι εµείς, όλοι µαζί φτιάχνουµε το µέλλον και όλοι µαζί ενωµένοι µπορούµε να το αλλάξουµε. Ορισµένοι άξιοι εκπαιδευτικοί µας, οι οποίοι προσπαθούν αθόρυβα και διακριτικά να µεταφέρουν και να µεταδίδουν σε εσάς ανόθευτες αρχές και αξίες. Η εκκλησία, το έργο της οποίας µπορεί να µην φαίνεται, καθώς δεν διατυµπανίζει τη φιλανθρωπία και την προσφορά της, όµως συµβάλλει άµεσα στο η Ελλάδα να παραµένει µέχρι σήµερα Ελλάδα, ο άνθρωπος να παραµένει άνθρωπος, ο Έλληνας να θυµάται ότι είναι Έλληνας. Οι τοπικοί φορείς, οι πολιτιστικοί σύλλογοι συµβάλλουν στη διατήρηση ηθών και εθίµων, όπως ο Ποντιακός Σύλλογος της πόλεως των Αχαρνών ο «Καπετάν Ευκλείδης», µε το Δ.Σ. να αποτελείται από νέους που καταβάλλουν κάθε προσπάθεια και ενεργή συµµετοχή στο να αλλάξουν τα πράγµατα προς το καλύτερο. Η οικογένεια, η ελληνική οικογένεια, που είναι η βάση και ο πυρήνας όλης της κοινωνίας ! Ας βάλουµε όλοι τα δυνατά µας! Κάθε στιγµή γράφεται η ιστορία, η ιστορία του τώρα και του αύριο! Το αύριο µας ανήκει!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου