Οδός Κύπρου,οδός θανάτου

THΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Πολλοί από σας που διαβάζετε αυτή τη στιγμή το συγκεκριμένο κείμενο,ζείτε στο δήμο Αχαρνών,όπως κι εγώ.Ακόμα περισσότεροι έχετε διαβάσει, δει, ακούσει για το θάνατο ενός μικρού κοριτσιού από τον συνοικισμό των αθίγγανων στην περιοχή μας,από τροχαίο ατύχημα. Πολλά ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες.Πολλά έγιναν τις τελευταίες μέρες με αφορμή ή εξ αιτίας αυτού. Και να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι λυπάμαι βαθύτατα που ένα παιδάκι έχασε τη ζωή του,σίγουρα άδικα.Άλλα πράγματα όμως χρήζουν σχολιασμού,αυτό είναι γεγονός όπως δεδομένη είναι και η πικρία που νιώθει κάθε άνθρωπος για κάτι τέτοιο. Το εν λόγω γεγονός έδωσε αφορμή στο κάθε ενημερωτικό μέσο να προβάλλει γεγονότα και φαινόμενα. Διάβασα σε γνωστή εφημερίδα ένα δακρύβρεχτο άρθρο για την μειονότητα των αθίγγανων,που τόσα υποφέρει στην περιοχή μας, που η αστυνομία τους ενοχλεί συνέχεια,που μπαίνει -άκουσον άκουσον- χωρίς λόγο και ψάχνει συνέχεια τα σπίτια τους, ότι ο αστυνομικός το έκανε σκόπιμα κλπ κλπ. Μετά απ'όλα αυτά υπήρξαν επεισόδια στο κέντρο του Μενιδίου με σπασίματα, αναταραχές και βαρύγδουπα συνθήματα. Προς ενημέρωση όλων λοιπόν, γιατί κάποιος επιτέλους πρέπει να το πει κι αυτό, η συγκεκριμένη μειονότητα κάθε άλλο παρά φιλήσυχη είναι. Οι αστυνομικοί ψάχνουν τα σπίτια τους μόνο και μόνο γιατί στον δήμο μου λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο παζάρι ναρκωτικών των βορείων προαστίων-και ναι πλέον δεν σοκάρομαι όσο άλλοι με το θέαμα που παρουσιάζει η ομόνοια. Ένα λύκειο και ένα δημοτικό βρίσκονται μέσα σ'αυτή την εμποροπανήγυρη εξαρτησιογόνων και θανατηφόρων ουσιών. Πριν ενηλικιωθώ είχα δει τόσους χρήστες και τόσο κοντά μου σε όλες της φάσεις της ''αρρώστιας'' τους. Τους έχω δει πριν και μετά τη δόση,τους έχω δει περιποιημένους αρχικά και τέλος κουρελήδες να σέρνονται μέχρι την πηγή της ψεύτικης ζωής τους. Ένα σπιτάκι μας έκρυβε τη θέα από το παζάρι ,και πίσω από αυτό το σπιτάκι έχουμε δει πολύ κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια γυναίκα μέλος της αθώας αυτής μειονότητας μαζί με 4 μικρά παιδάκια να χάνονται πίσω από το σπίτι.Όταν ξαναγύρισαν κάθε παιδάκι κρατούσε ένα πακέτο στην αγκαλιά του και η γυναίκα είχε αποκτήσει ξαφνικά ένα μωρό φασκιωμένο στην αγκαλιά της, ένα ακόμη πακέτο. Χρόνια και χρόνια αυτό το εμπόριο θανάτου. Χρόνια και χρόνια νέα παιδιά σαπίζουν μπροστά στα μάτια μας. Και ναι,για ανθρώπους που πουλάνε το θάνατο σε παιδιά άλλων δεν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν θα επιδίωκαν κι ένα ατύχημα για την αποζημίωση.Θανατηφόρο δεν θέλω να το πιστέψω, ακριβό όμως ναι. Καμία διαδήλωση γι' αυτό. Καμία ουσιαστική αντίδραση. Τώρα είχαμε αντιδράσεις.Μήπως ήταν μια έκλαμψη συνείδησης; μπα. Μάλλον μια αφορμή να βγουν και να τα σπάσουν.''όπως φάγατε τον Αλέξη φάγατε και την Έρρικα''έγραφαν στο πανό τους. ΟΧΙ ΔΑ..... Καμία σχέση,κανένα κοινό στοιχείο.Και μόνο που η ανεκδιήγητη δολοφονία του 2008 χρησιμοποιήθηκε χάριν εντυπωσιασμού νιώθω οργή. Μια ιστορία γεμάτη υποκρισία, ψέμα , θάνατο και αδίστακτους ανθρώπους που κυνηγούν το χρήμα.Ας είναι η τελευταία τέτοια που γράφω.