Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα - Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - Επετειακά άρθρα για τους ένδοξους ήρωες του 21

 ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.

Ή Ενδοξότερη Γυναίκα του  Kόσμου, και της Επαναστάσεως  του 1821.Και η Μοναδική Γυναίκα πού οι Ρώσοι μετά την Άδικη Δολοφονία της, της δώσανε  τον Τίτλο της « Ναυάρχου»

Μαρία  ( Δημητρίου  Τούντα ).

Επιμελήτρια Συγγραφικών Κειμένων.

ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.

Μ

ια  Ιστορική αναφορά για μια Ηρωίδα  Θρύλος της  Ελληνικής Επαναστάσεως  του 1821, που ή Νέα Γενιά δεν ξέρει καθόλου για την  Λασκαρίνα  Μπουμπουλίνα - Πινότση. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα  και Γιορτή της Γυναίκας  που ήταν 8^ην Μαρτίου του 2019, και αξίζει να γίνει ένα Ιστορικό Μνημόσυνο μιας και συμπληρώνονται Φέτος  194 έτη από τον Θάνατό της,  να της δώσουμε έναν φόρο  Τιμής.

      Εγεννήθη μέσα στις Φυλακές της Κωνσταντινουπόλεως  στις 11^ης Μαϊου του 1771, όταν η Μητέρα της Σκεύω  επεσκέφθη τόν Σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τόν οποίον είχαν Φυλακίσει οι Οθωμανοί για την Συμμετοχή στα Ορλωφικά. Μετά τον Θάνατόν  του Πινότση στην Φυλακή, Μητέρα και Κόρη. Επέστρεψαν στην Ύδρα. Μετεκόμισαν στις Σπέτσες, 4 Χρόνια  αργότερα, όταν η Μητέρα της Παντρεύτηκε τόν Δημήτριον Λαζάρου – Ορλώφ. Από την Ένωση αυτή, η Μπουμπουλίνα,  απέκτησε 8 Ετεροθαλή Αδέλφια.

 Παντρεύτηκε 2 Φορές, στην Ηλικία των 17 Ετών με τόν  Σπετσιώτην Δημήτριον Γιάννουζα, και στην Ηλικία 30 Ετών με τόν Σπετσιώτην Πλοιοκτήτη και Πλοίαρχον Δημήτριον Μπούρμπουλην. Και οι 2 Σκοτώθηκαν από Αλγερινούς Πειρατάς της άφησαν, ωστόσο, μια Τεράστια Περιουσία, την οποίαν ξόδεψε εξ’ ολοκλήρου για να αγοράσει Καράβια και Εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.

   Πριν την Επανάσταση. Όταν η Μπουμπουλίνα Χήρεψε για Δεύτερη Φορά, είχε Έξι Παιδιά  :  Τρία από τον Πρώτο της  Γάμο, τόν Γιάννη, τόν Γιώργο και την Μαρία. Και τρία από τόν Δεύτερο της Γάμο : την Σκεύω, την Ελένη, και τον Νίκο.  Υπάρχει  ακόμη ένα παιδί πού δεν αναφέρεται. Επίσης  είχε και Τεράστια Περιουσία την οποίαν είχε Κληρονομήσει από τους  Συζύγους  της , έχοντας  υπό την Κατοχή της Πλοία, Γη και Χρήματα ( τα Μετρητά πού είχε Κληρονομήσει από τόν Μπούμπουλην ήταν πάνω από 300.000 Τάλαρα. Κατάφερε  να αυξήση την Περιουσία της, με Σωστή Διαχείριση αλλά  και Εμπορικές Δραστηριότητες.  Αρχικώς  έγινε Συνέταιρος σε αρκετά Πλοία.

Το Πλοίο Αγαμέμνων.

Ενώ αργότερα  κατασκεύασε 3 δικά της Πλοία, το Ένα από τα οποία με το Όνομα Αγαμέμνων πού επήρε Μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, Μήκους 48 Πήχεων, και έχοντας 18 Κανόνια, η οποία  Ναυπήγηση του,   Κόστιζε  75.000 Τάλαρα.

   Το 1816 η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ηθέλησε να Κατασχέσει την Περιουσία της  με την δικαιολογία  ότι τα Πλοία του Δευτέρου Ανδρός  της, συμμετείχαν  με τόν Ρωσικόν Στόλον, στον Ρωσοτουρκικόν Πόλεμον, μετά από Καταγγελίες Συγγενών της, πού εποφθαλμιούσαν όλην την Περιουσίαν της.

Τότε επήγε στην Κωνσταντινούπολη  με το Πλοίο με Όνομα Κανάκης, όπου συνάντησε τόν Φιλέλληνα  Πρεσβευτήν Στρογκανώφ, από τόν οποίον ζήτησε να την προστατέψει Επικαλούμενη όλες τις υπηρεσίες  του Συζύγου της στον Ρωσικόν Στόλον , και το Γεγονός ότι τα Πλοία της είχαν τότε Ρωσικήν Σημαίαν, Βάση της «Συνθήκης Κιουτσούκ- Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας το 1774 ».

   Εκείνος για να την Σώσει από την Επικείμενη Σύλληψή από τους Τούρκους, την έστειλε στην Κριμαία  της Νοτίου Ρωσίας, στην Μαύρην Θάλασσαν, σε ένα Κτήμα  πού εδώθη από τόν «Τσάρο Αλέξανδρο Α’». Πριν πάει όμως εκεί, κατάφερε να συναντήση την «Μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β’», την   « Βαλιντέ Σουλτάνα».   

Η πίσω όψη του  Φιρμανιού με το Σχέδιο του Πλοίου,

και το Φιρμάνι Κατασκευής του Αγαμέμνων.

Ή Σουλτάνα εντυπωσιάθηκε  από τόν Χαρακτήρα της Μπουμπουλίνας,  και έπεισε  τόν Γιό της  να υπογράψη Φιρμάνι, με τόν οποίον δεν  θα άγγιζε την Περιουσία της, και δεν θα την συνελάμβανε.

   ΄Η Μπουμπουλίνα αφού έμεινε περίπου 3 Μήνες  περιμένοντας  να ηρεμήση  η Κατάσταση, έφυγε  για στις Σπέτσες. Όταν κατάλαβε ότι ο Κίνδυνος  είχε πλέον απομακρυνθεί. Έχοντας  γίνει Μέλος  της Φιλικής Εταιρείας  στην Κωνσταντινούπολη, που προετοίμαζε την Ελληνική Επανάσταση, και όντας η Μόνη Γυναίκα  πού Μυήθηκε  σε αυτή, στον Κατώτερο Βαθμό Μυήσεως  αφού οι Γυναίκες  δεν γίνονταν δεκτές. Καθώς  γυρνούσε στις Σπέτσες, αγόραζε μυστικά Πολεμοφόδια από τα Ξένα Λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε  στο σπίτι. Ενώ ξεκίνησε την Κατασκευήν του Πλοίου Αγαμέμνων, της Ναυαρχίδος  της.

Η Δράση της κατά  την Ελληνικήν Επαναστάσην  του 1821. Όταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση, είχε σχηματίσει δικό της Εκστρατευτικό Σώμα από Σπετσιώτας , τους οποίους  απεκαλούσε « Γενναία μου Παλληκάρια ». Είχε αναλάβει να αρματώνη, να συντηρή, και να πληρώνη τόν Στρατό αυτό Μόνη της, όπως έκανε και με τα Πλοία της,  και τα Πληρώματά τους, κάτι  που συνεχίσθη επί Σειρά Ετών και την έκανε  να ξοδέψη  όλη της την Περιουσία στον Αγώνα. Μετά την Κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνας  στις 30 Νοεμβρίου του 1822, το Νεοσύστατο Κράτος  της  έδωσε Kλήρο στην Πόλη ως Ανταμοιβή για την Προσφορά της στο Ελληνικό Έθνος  και η Μπουμπουλίνα εγκατεστάθη εκεί.

    Στα Τέλη του 1824, η Ελλάδα υποφέρει από τόν Δεύτερον  Εμφύλιον Πόλεμον, όπου ή Κυβέρνηση Κουντουριώτην υπερισχύει του Συναπισμού των Προεστών και των Στρατιωτικών της  Πελοποννήσου, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης  που διετελούσε  Φρούραρχος Ναυπλίου  να  δολοφονηθή, ό όποιος  είχε Παντρευτεί την Κόρη της      Μπουμπουλίνας Ελένη. Και ο Γέρος  του Μοριά ( Θεόδωρος  Κολοκοτρώνης ) να συλληφθή και να φυλακισθή. Ο Συμπέθερος  της μαζί με  άλλους  Οπλαρχηγούς  σε ένα  Μοναστήρι της Ύδρας, τόν Προφήτη Ηλία. Η Μπουμπουλίνα αντέδρασε και ζήτησε την Αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη, λόγω  του Σεβασμού πού έτρεφε προς αυτόν.

Τότε η ίδια κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και Συλλαμβάνεται 2 Φορές  από το Υπουργείο Αστυνομίας  με Εντολή να φυλακισθή. Τελικά  η Μπουμπουλίνα εξορίσθη στις Σπέτσες χάνοντας  τόν  Κλήρο Γής  που το Κράτος  της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο. Το 1825 και ενώ η Μπουμπουλίνα  ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους Πολιτικούς  αλλά και την εξέλιξη του Αγώνος  και έχοντας  ξοδέψει όλην την Περιουσία  της  στον Πόλεμο η Ελλάδα  βρέθηκε ξανά σε Μεγαλύτερο Κίνδυνο.

   Στις 12 Φεβρουαρίου του 1825 ο     Αιγύπτιος Ιμπραήμ Πασάς  με έναν Τουρκοαιγυπτιακόν Στόλον  αποβιβάζεται στο Λιμάνι της  Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 Άνδρες, σε μια Τελευταία Προσπάθεια να σταματήση την  Ελληνική Επανάσταση. Ώστοσο έφθασε το Άδοξο Τέλος της Μπουμπουλίνας,  άρχισε να προετοιμάζεται για Νέες Μάχες  αλλά δυστυχώς  στις 22^ης  Μαϊου του 1825.  

Ο Μικρότερος  γιος της ερωτεύεται την Κόρη της, πολύ Πλούσιας  Οικογένείας  των Κουτσαίων στις Σπέτσες. Όμως  οι Κουτσαίοι  δεν ήθελαν τον Γάμο μεταξύ των  2 Οικογενειών,  διότι ή Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την Τεράστια  Περιουσία της  και είχε παραπέσει Οικονομικώς. Υπάρχει και η Εκδοχή ότι η Κοπέλα αυτή, Ευγενία Κούτση, ήταν ήδη Λογοδοσμένη να πάρη Πλουσιότερο Σπετσιώτη.

   Οι Δύο Νέοι όμως αγαπιούνται, κλέβονται και πηγαίνουν στο Σπίτι του Πρώτου Άνδρος της Μπουμπουλίνας  του Δημητρίου Γιάννουζα. Μαθαίνει  το Γεγονός  και πάει και αυτή στο σπίτι να δη τι γίνεται, λίγο αργότερα καταφθάνουν και οι Κουτσαίοι πάρα πολύ εξαγριωμένοι με την Απαγωγή, την οποίαν θεωρήσανε την Μεγαλυτέρα Προσβολήν σύμφωνα με τα Έθιμα της Εποχής. Κατά την Διάρκεια μιας πάρα πολύ Μεγάλης Λογομαχίας  μεταξύ Μπουμπουλίνας  και Κουτσαίων, ό Ιωάννης  Κούτσης  πυροβολεί την Μπουμπουλίνα το Βόλι την πετυχαίνει στο Μέτωπο και την αφήνει αμέσως  Νεκρή.

 Έτσι η Μπουμπουλίνα, που αφιέρωσε εξ’ ολοκλήρου την ζωή της  και την Περιουσία της για την Απελευθέρωση του Έθνους μας, σκοτώθηκε άδοξη σε μια συμπλοκή. Το συγκινητικό είναι οι Ρώσοι που της απένειμαν τον Τίτλο της « Ναυάρχου », μετά τόν  Άδικο Θάνατό της  που είχε  έναν Τίτλο με Παγκοσμίου Μοναδικότητος  για μια Γυναικεία Μορφή. Ήταν   μόλις 54 Ετών όταν την Δολοφονήσανε.

   Γι’ αυτό εμείς  όλες οι Γυναίκες  πρέπει  να είμασθε Υπερήφανες  για την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, και όχι να την αγνοούμε από την Ιστορία μας. Αλλά και ολόκληρη για την Ελλάδα που μας  χαρίσανε την Ελευθερία μας  από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

1.  «Ούκ  αν δύναιο του Πεπρωμένου πλέον ( Ευριπίδης ( Ρήσος ,634 )». Δεν μπορείς  να φανείς  πιο δυνατός  από τη Μοίρα.

2.  Μη’ πι δουλείας  ποτέ ζών  εκών έλθης  παρόν σοι κατθανείν Ελευθέρως  ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ( ΑΡΧΕΛΑΟΣ, Αποσ. 245 Μurray )». Ποτέ να μη γίνεις δούλος  με τη θέληση σου, αφού μπορείς  να πεθάνεις ελεύθερος.

Δημήτριος Τούντας.

Δημοσιογράφος – Ζωγράφος – Συγγραφεύς

Σ

το σημείο αυτό εγώ παίρνω την Σκυτάλη από την Γυναίκα μου για να συνεχίσω σε κάτι καινούργιο και άγνωστο στην Πορεία της Επαναστάσεως. Συνεχίζοντας την Σταχυολόγηση στην Μακρόχρονη έρευνα της Ιστορίας μας, ξεθάβω όλη την Βρωμιά της Φυλής μας  για το Αδελφικό Αίμα πού χύθηκε   στις Λαγκαδιές, στα Βουνά   και τις Θάλασσες από τα Μίση και τις Προδοσίες  αυτού του Λαού,

   σαν μία Θεϊκή Κατάρα στον Τόπο μας. Θα διαβάσετε τώρα κάτι το τελευταίο για την Φυλή μας, πού δεν γνωρίζω εάν κάποιος  άλλος σαν εμένα βρέθηκε στην δική μου θέση. Το 1997 ήμουν   στο Συνέδριο του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη. Για  τις Φυλετικές Διακρίσεις  με μία Πανεπιστημιακή μου Φίλη. Είμασταν στην ολίγη ανάπαυλα και μας πλησιάζουν 2 άτομα, και ο ένας  εκ των δύο μας λέγουν …… στα Ελληνικά …… Εσείς  στην Ελλάδα, οι Μισοί …… είσθε  προδόται των άλλων μισών.

Ή Έκπληξη μου μεγάλη, και ή στεναχώρια, αλλά και ή οργή μου στην Απρόοπτη Επιθετικότητα. Δεν μπορούσα να αντέξω την Προσβλητική αυτή επίθεση   του ενός στα Ελληνικά και του λέγω: Αγαπητέ  ή Ελλάδα βγάζει αγωνιστάς  για την  Ελευθερίαν   των Λαών  και Σοφίαν για τα δικά σας  μυαλά. Είπα  στην Παρέα μου να πάμε σε άλλες Θέσεις  και φύγαμε. Όταν γύρισα στην Ελλάδα συνέχισα  να γράφω το Βιβλίο πού έγραφα, τότε και δεν έχω τελειώσει μέχρι σήμερα.

 Και θυμάμαι το Παιδομάζωμα προς την Βουλγαρία. Σταλμένα τα Παιδιά μας, από τα Καμένα μας Χωριά. Τό Χωριό του Μπελογιάννη στην Γερμανία, οι Χιλιάδες  Σφαγές  με τα Καμένα Χωριά. Ας ενωθούμε πλέον στην τόσο Πολυπόθητη Μαγική Λέξη.

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ.

Ό

   Γέρος  του  Μοριά υπήρξε  η  σημαντικότερη  Στρατιωτική και Πολιτική Φυσιογνωμία της  Ελληνικής  Επαναστάσεως  του 1821.  Για την Ευφυϊα, την Τόλμη, την σύνεσή του, αλλά και  για τη   βαρύτητα  του λόγου, πού από Νέο τον χαρακτήριζαν.

   Προερχόταν  από μια Φημισμένη  Οικογένεια. Το Επώνυμο της Οικογένειάς του, αρχικώς ήταν Τσεργίνης  (Τσέρ = Έξυπνος και  Γκίνης = Γιάννης). Αργότερα ο Παππούς του Γιάννης Μπότσικας  (Τσεργίνης ), (Μπότσικας  = Μικροκαμωμένος στα Αρβανίτικα ), υιοθέτησε  το « Κολοκοτρώνης » ως Οικογενειακό όνομα σαν Μετάφραση του Αρβανίτικου  Παρωνυμίου   « Μπιθεγκούρας »    ( Μπιθ = Οπίσθια, Γκούρ = Πέτρα και  η Ερμηνεία  :  Αυτός  που  έχει  « Πέτρινους   Γλουτούς  ( Κόλους )  » πού  του  απεδόθη   ως   Παρατσούκλι.

Η Καταγωγή, και η Οικογένεια του, εγεννήθη  στο Ραμοβούνι  της   Μεσσηνίας  στις 3^ης  Απριλίου  του  1770,  καταγόταν από το Λιμποβίτσι της Καρύταινας  και πέρασε  τα Παιδικά του Χρόνια  στην Αλωνίσταινα  της Αρκαδίας  πού ήταν και ο Τόπος Καταγωγής  της Μητρός του, Ζαμπίας Κωτσάκη. Ο Πατήρ του Θεοδώρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης  επήρε  μέρος  στην Ένοπλη Εξέγερση η οποία  υπεκινήθη από την Μεγάλη Αικατερίνη  Β’ της  Ρωσίας  το 1770, και σκοτώθηκε με 2 Αδελφούς του, αλλά και τόν φημισμένο Παναγιώταρο στον Πύργο της Καστάνιτσας  από τους Τούρκους.

 Από μικρός ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης  ακολούθησε τον Πατέρα του στις διάφορες Περιπέτειες του. Σε Ηλικία μόλις 15 Ετών έγινε Αρματολός  εναντίον των Κλεφτών πού λυμαίνονταν την Περιφέρεια του Λεονταρίου.

  Ήταν Παντρεμένος  από το  1790 με την Αικατερίνη Καρούτσου, Κόρη του Προεστού και Μορόγιαννη του Ακόβου Δημητρίου Καρούτσου. Παιδιά του με την Αικατερίνη ο Γενναίος ( Ιωάννης ), που έγινε  Στρατιωτικός και μετέπειτα Πρωθυπουργός ( της Οθωνικής Περιόδου) , ο Κωνσταντίνος , ο Πάνος  Κολοκοτρώνης που Δολοφονήθηκε  στον   Ναύπλιον,         το 1824 και υπήρξε ο Φρούραρχος  του Ναυπλίου και ήταν Παντρεμένος  με την Κόρη της  Λασκαρίνας  Μπουμπουλίνας ( Ελένη Μπουμπούλη ),  αλλά και η Θυγατέρα του Ελένη, Σύζυγος Νικήτα Δικαίου.

Ο Κολοκοτρώνης  είχε έναν ακόμη Γιο επίσης τόν Πάνο Κολοκοτρώνη που τόν απέκτησε  εκτός Γάμου με την Μαργαρίτα Βελισσάρη Κόρη του Αγγελή Βελισσάρη. Έγινε Λαμπρός Αξιωματικός και Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων.

 Η δράση του πριν το 1821 απλώθηκε σιγά – σιγά όπως και η φήμη του, σ’ όλη την Πειλοπόννησο. Το 1802 είχε γίνει τόσο επικίνδυνος στους Κατακτητάς, ώστε ο Βοεβόδας  των Πατρών επέτυχε να εκδοθή Σουλτανικό Φιρμάνι που τόν κατεδίκαζε σε Θάνατο. Και ανέθετε στους Προεστούς  την Εκτέλεση του. Έχοντας ωστόσο αποκτήσει πείρα στην Θαλάσσα  ως Κουρσάρος, το 1805 ο Κολοκοτρώνης  επήρε μέρος  στις Ναυτικές Επιχειρήσεις  του Ρωσικού Στόλου κατά τον Ρωσοτουρκικόν Πόλεμον. Το 1806 και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε Διάταγμα της Διώξεώς του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδη,  και δραματική καταδίωξή του από τους Τούρκους  σε πολλά Χωριά  και  Πόλεις της Πελοποννήσου. Κατάφερε  Μαχόμενος, να διαφύγη με Πλοιάριο, φεύγοντας  στην Περιοχή του Λακωνικού Κόλπου και Περνώντας  στα Ρωσοκρατούμενα  Κύθηρα με ενδιάμεση Στάση  στην Ελαφόνησο λόγω Κακοκαιρίας.  Από το 1810 υπηρέτησε στο Ελληνικό Στρατιωτικό Σώμα του Αγγλικού Στρατού στην Ζάκυνθο, όπου γρήγορα διακρίθηκε  για την δράση του εναντίον των Γάλλων και έφθασε στον Βαθμό του Ταγματάρχου.

     

Ό Όρκος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Φιλικήν Εταιρείαν. 

Η δράση του   στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το 1821        μυήθηκε στην Φιλικήν Εταιρείαν  και τον Ιανουάριον του 1821 ξαναγύρισε στην Μάνη όπου άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο γνωρίζοντας  ότι ή ημέρα ήτο της Ενάρξεως  του Αγώνος  η 25^ην Μαρτίου του 1821. Βρέθηκε  στην Καλαμάτα  κατά την Αναίμακτη Κατάληψη της Πόλεως από τόν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την Πομπώδη Δοξολογία. Την Επομένη εκινήθη προς την Μεγαλόπολη με τον Νικηταρά και την 25^ην Μαρτίου του 1821 εβρίσκετο στο Κάμπο της Καρύταινας  ή της Μεγαλοπόλεως. Ο Κολοκοτρώνης  έμειινε στο Χωριό Τετέμπεη. Ενώ ο Νικηταράς  στα πίσω Χωριά ή Σιαμπάζικα.

 Είχε ορισθεί στις 25^ης Μαρτίου του 1821 να βρίσκονται όλοι οι Οπλαρχηγοί στις Επαρχίες  του ώστε να κηρυχθή η Επανάσταση, όπως και έγινε ο Πρωταγωνιστής σε πάρα πολλές  Στρατιωτικές  Επιχειρήσεις  του Αγώνος  όπως στη Νίκη στο Βαλτέτσι ( 14^ην Μαϊου του 1821), αλλά και στην Άλωση της Τριπολιτάς  (23^ην Σεπτεμβρίου του 1821 ), στην Επική Καταστροφή της Στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια ( 26^ην Ιουλίου του 1822 ) όπου διέσωσε τόν Αγώνα  στην Πελοπόννησο, αφού Πρυτάνευσαν η Ευφυϊα και η Τόλμη του Στρατηγικού  Νού.

    Οι Επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε Αρχιστράτηγον της Πελοποννήσου. Στην  δυσκολότερη περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου ο Κολοκοτρώνης  πολλές φορές  προσπάθησε να αμβλύνη όλες  οι αντιθέσεις  ανάμεσα στους Αντιπάλους  του. Μακριά  από τις Προσωπικές  του Φιλοδοξίες  και έχοντας πάντα  σαν κεντρική του επιδίωξη την Ομόνοια αλλά και την Ενότητα μεταξύ των Ελλήνων. Παρ’ όλα αυτά όμως  έγινε Μεγάλος  Στόχος  Μεθοδεύσεων και Ραδιουργιών από την Πλευρά μερικών Κοτζαμπάσηδων ( στο Πλαίσιο του Οθωμανικού Συστήματος  της Κατακτήσεως  παραπέμπει σε ένα σύνολο Κοινωνικών Θέσεων και Πολιτικών Ρόλων  που μεσολαβούν, οργανώνουν και ρυθμίζουν τις σχέσεις των  Ραγιάδων με την Οθωμανική Διοίκηση σε Τοπική και Περιφερειακή Κλίμακα  με το οποίον κατανέμεται το Φορολογικό. Η Λέξη Ραγιάς  στους  Τούρκους  και επιπλέον ήταν υποχρεωμένοι να Προσκυνούν  και να πληρώνουν  Κεφαλικό Χώρο (το λεγόμενο Χαράτσι ), (ίδιο σαν το Σημερινό πού μας έχουνε βάλει )

 Και Πολιτικών τελικώς δεν απέφυγε  τις Διώξεις και  την Φυλάκιση. Έτσι, κατά την Β’ Εθνοσυνέλευση τον Μάρτιον- Απρίλιον του 1823 στο Άστρος της Κυνουρίας όπου και εκδηλώθηκαν οι Πρώτες  Αντιθέσεις  ανάμεσα στους  Πολιτικούς  και τους Στρατιωτικούς  απεφασίσθη μεταξύ άλλων ή Κατάργηση της Πελοποννησιακής Γερουσίας, Ψυχή  της   οποίας υπήρξε ο  Θεόδωρος  Κολοκοτρώνης, αλλά   και  του Βαθμού του Αντιστρατήγου  τον  οποίον  έφερε  ο  ίδιος. Ωστόσο το δυσάρεστο αυτό γεγονός  εθεωρήθη η Μείωση του Φυσικού Αρχηγού των Στρατιωτικών Σωμάτων,  και σηματοδότησε την Ρήξη ανάμεσα στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, Πρόεδρο του Εκτελεστικού  γι’ αυτόν τον Λόγο ο Κολοκοτρώνης παραιτήθη  ως   Αντιπρόεδρος.

    Στις 16^ης Νοεμβρίου του 1823 οι Οπαδοί του διέλυσαν το  Βουλευτικό Σώμα. Στην συνέχειαν πολλά Μέλη που ήσαν αντίθετοι στον      Γέρο του Μοριά κατέφυγον στο Κρανίδι, όπου εκεί όρισαν Νέα Κυβέρνηση από τον Γεώργιον Κουντουριώτην. Έτσι, στις αρχές του 1824 υπήρξαν 2 Κυβερνήσεις, μία στην Τριπολιτσά υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλην και ή άλλη από τον Γ. Κουντουριώτην στο   Κρανίδι. Τόν Μάρτιον του 1824 όλοι οι Κυβερνητικοί εστράφησαν εναντίον των Στρατιωτικών, πού κατέλαβαν την Ακροκόρινθο και την Τριπολιτσά και άρχισαν να πολιορκούν το Ναύπλιο το οποίο υπεράσπιζε ο Πάνος γιος του Κολοκοτρώνη.

Αντιλαμβανόμενος  ότι οι Εξελίξεις  απέβαιναν αε βάρος  του ήλθε σε συναλλαγή με τον Κουντουριώτην και παρέδωσε το Ναύπλιο  με αντάλλαγμα την Χορήγηση Αμνηστίας. Έτσι τελείωσε  η Πρώτη Φάση του Εμφυλίου Πολέμου. Δυστυχώς  έμελλε όμως  να συνεχισθή, καθώς  και οι 2 Παρατάξεις ( υπό τον  Κουντουριώτην, από το ένα μέρος , και τον Ανδρέα Λόντο  και τον      Ανδρέα Ζαϊμη από το άλλο) επεδίωκαν να εξασφαλίσουν μεγάλο Ηγετικό Ρόλο στις Στρατιωτικές  και Πολιτικές  Εξελίξεις του Τόπου. Η μία πλευρά υπό τόν Κολοκοτρώνη, τόν Λόντο και το Ζαϊμη ( πού ήταν αρχικώς Αντιπάλοι του Γέρου) είχε την υποστήριξη πολλών Πελοποννησίων Στρατιωτικών και Πολιτικών. Ενώ με τον Κουντουριώτην συντάχθησαν οι Ρουμελιώται, Υδραίοι και Σπετσιώτες  Οπλαρχηγοί.

  Ή άρνηση ορισμένων περιοχών της Πελοποννήσου να πληρώσουν στην Κυβέρνηση Φόρο απετέλεσε την αφορμή για την Έκρηξη της  Δευτέρας  Φάσεως του Εμφυλίου Πολέμου, κατά την οποίαν σημειώθησαν πάρα πολλές Σφοδρές Συγκρούσεις  σε πολλές περιοχές  της  Πελοποννήσου. Όμως ή άνανδρη Δολοφονία του γιου του Πάνο, εκλόνισε σοβαρώς  τόν   Κολοκοτρώνη, που απεφάσισε να παραδοθή στις Αρχές  του Δεκεμβρίου του 1824. Στις 6^ης  Φεβρουαρίου του 1825 Φυλακίστηκε στον Προφήτη Ηλία της Ύδρας  μαζί  με τους Δεληγιανναίους  και τον Νοταρά.

Ό  Σουλτάνος  εζήτησε  την Βοήθεια της Αιγύπτου για να σταματήσει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και Διάδοχος  του Αιγυπτιακού Θρόνου Ιμπραήμ απεβιβάσθη. Το 1825 στην Πελοπόνησο.  Ή Σφακτηρία  και το Ναβαρίνο έπεσαν στα Χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Γέρος του Μοριά απεφυλακίσθη για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλην. Χωρίς Πολυάριθμο Στρατό ξεκίνησε και πάλι τον Κλεφτοπόλεμο έως το 1828, όταν στην Ελλάδα. Έφθασε το Στράτευμα του Στρατηγού Μεζόν  για να διασώσει την Ελλάδα από τα Αιγυπτιακά Στρατεύματα. Είχε  Στρατηγική Φυσιογνωμία, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας  τις Τακτικές του Κλεφτοπολέμου, ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται  σε όλο το Στράτευμα αλλά ακόμη και στην αριθμητικήν υπεροχήν του κάθε αντιπάλου.

    Επίσης  δίδει στην μεγαλυτέρη  σημασία στην Καταστροφή  όλων των Πόρων ( π.χ. Τροφές – Ζωοτροφές ) του Αντιπάλου, καθώς  και στην Εξασφάλισην των Τροφών για το Στράτευμα του. Ανεγνώριζε  πολλές φορές  το έργο  και την σημασία των Ελλήνων Κτηνοτρόφων, οι οποίοι εξησφάλιζαν. Με τάς χιλιάδας  ζώα τους την τροφή για την κάθε υποστήριξη όλων των Μαχητών και γενικώς  της Επαναστάσεως  έως το Τέλος της Επαναστάσεως, ο  Γέρος του Μοριά συνέχισε να διεδραματίζη ενεργό ρόλο στα Στρατιωτικά και Πολιτικά Πράγματα της Εποχής.

Το Τέλος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη  δεν Πέθανε από Εχθρικό Βόλι  σε κάποια  απ’ τις τόσες  Μάχες  που έδωσε   στον Αγώνα. Ούτε στην Λαιμητρόμο όπου τον είχαν Κατεδικάσει  οι Δικασταί της τότε Κυβερνήσεως  του Κωλέττη, ούτε στο Υγρό και Σκοτεινό Κελί  του  Φρουρίου του Ναυπλίου, όπου πέρασε 6 Μήνες Φυλακισμένος.

Το Σπίτι του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Αθήνα.

Ο Γέρος του Μοριά Νεκρός.

Πέθανε στο Σπίτι του στην Αθήνα, ανώδυνα, ειρηνικά και ανεπαίσχυντα από Εγκεφαλική Συμφόρηση. Την Βραδιά του Θανάτου του ήσαν προσκεκλημένος  στο Βασιλικό Χορό του Παλατιού. Εκεί  Χόρεψε, Έφαγε  και ήπιε  περισσότερο  απ’ ότι συνήθιζε, ευτυχής καθώς  ήταν, αφού  προ 2 ημερών είχε παντρέψει τον Μικρότερο γιο του  Κωνσταντίνο ( Κολίνο ). Μετά τον Χορό γύρισε στο Σπίτι του, που βρισκόταν πολύ κοντά  στο Παλάτι, την Βουλή των Ελλήνων. Έπαθε αποπληξία κατά τον Ύπνο του, κατά την 4^ην ώρα  της Νύχτας. Δεν μπορούσε  να κουνηθή, ούτε να μιλήσει και μετά βίας  ανέπνεε. Αν και ήρθαν οι Καλυτέροι Ιατροί της Εποχής, δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο απ’ το  να παρατείνουν τις στιγμές  του. Τόν  Φλεβοτόμησαν και του έβαλαν Βδέλλες, Χιόνι στην Κεφαλή και Καταπλάσματα από Σιναπόσπορο στα Πόδια. Ή  Τελευταία του Κουβέντα του Γέροντος του Μοριά ήταν αυτή προς το Παιδί του τον Γενναίο « Σου αφήνω τόσους Φίλους, όσα Φύλλα έχουν τα Κλαριά και φρόντισε να τους Φυλάξεις ».

  Πέθανε  σε Ηλικία 73 Ετών, στις 4^ης Φεβρουαρίου του 1843 πριν από 176 Χρόνια και ώρα 11^ην Πρωϊνήν.  Όλα τα Μαγαζιά και τα Εργαστηριακά των Αθηνών έκλεισαν  και Πλήθος  Κόσμου  συνέρεε στο σπίτι του για Συλλυπητήρια στην Οικογένεια του. Οι Παλαιοί του Συναγωνισταί του, τον φιλούσαν και έκλαιγαν  με αναφιλητά. Κηρύχθη Τριήμερο Δημόσιο Πένθος. Κηδεύτηκε με κάθε Επισημότητα στην Αθήνα. Το Φέρετρο με τον Νεκρό Κολοκοτρώνη ακολούθησε Μεγάλη Πομπή Χιλιάδων του Λαού σε μια Κατανυχτική Διαδρομή που διήλθε από τις Οδούς Ερμού και Αιόλου για να καταλήξει στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης όπου και τελέσθηκε  η Νεκρώσιμη Ακολουθία. Γύρω του βρισκόντουσαν  όλοι οι Εναπομείναντες  έν Ζωή Συμπολεμιστάς  του, όπως ο Γεώργιος Κουντουριώτης, Τζαβέλας, Δημήτριος Πλαπούτας, Ρήγας Παλαμήδης, Γιατράκος, Δεληγιάννης   κ.α.  Στα  Πόδια του είχε εναποτεθεί μια Τουρκική Σημαία για να συμβολίζει τις Μεγάλες του Νίκες  επί των Οθωμανών καθ’ όλη την διάρκεια της

Επαναστάσεως.

  Συντετριμμένοι παρακολούθησαν την Τελετή  οι 2 γιοι του «Γέρου του Μοριά », ο Γενναίος  και ο Κολίνος  που αναδύθηκαν σε Λυγμούς  την Στιγμή  που εκφωνούνταν οι Επικήδειοι Λόγοι, ενώ ό Δεύτερος  έχασε τις  Αισθήσεις του. Το Σημείο Αναφοράς  της Ομιλίας  του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα το 1838 αποτελεί το Παρακάτω Απόσπασμα :

« Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε  ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα Κάστρα και τάς Πόλεις ,ούτε κανένας φρόνιμος  μας είπε: που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα; », αλλά, ως  μια βροχή, έπεσε σε όλους μας ή επιθυμία της Ελευθερίας  μας, και όλοι, και οι Κληρικοί, και οι Προεστοί και οι Καπεταναίοι,  και Πεπαιδευμένοι, και οι Έμποροι, Μικροί και Μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Ό  Τάφος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.

Και έτσι η Νεκρική Πομπή με το Γέρο του Μοριά έφθασε στην Τελευταία του Κατοικία στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Αιώνια σου η Μνήμη Μεγάλε  μας Πατριώτη πού εσύ έδωσες  το Αίμα  της Καρδιάς σου με τους Αγώνας  σου, για να είμασθε εμείς Ελεύθεροι. Αξιαγάπητε  Γέρο του Μοριά  άς  είναι Ελαφρό το Χώμα σου. Ζήτω  η 25^ην Μαρτίου του 1821. Και Ζήτω το Ελληνικό Έθνος  μας. Μακάρι  στην Σημερινή Εποχή μας που ζούμε να υπήρχαν και άλλοι Κολοκοτρώνηδες και Μπουμπουλίνες  για ένα Καλύτερο Αύριο του Έθνους  μας  και των Νέων Γενεών.

Υ.Γ.  Όπως  έλεγε  ο Μεγάλος  Τραγικός  Ποιητής  Αισχύλος  ( Πέρσαι, 402 – 405 ) :

1.  ‘Ω Παίδες  Ελλήνων ίτε, ‘Ελευθερούτε Πατρίδ’ ‘Ελευθερούτε δε Παίδας, Γυναίκας, Θεών τε Πατρώων έδη, θήκας τε Προγόνων νύν υπέρ πάντων αγών.

« Παιδιά  των ‘Ελλήνων, εμπρός, Ελευθερώστε  την Πατρίδα, τα Παιδιά σας, τις Γυναίκες σας, τα Ιερά των Πατρικών Θεών και των Προγόνων  σας τους Τάφους. Ο Αγώνας γίνεται για όλα».

2.  «Επιόντος  άρα θάνατον επί τόν άνθρωπον,  τό μέν θνητόν, ως έοικεν, αυτού αποθνήσκει, το δ’ αθάνατον, σών και αδιάφθορον, οίχεται απιόν Πλάτωνας  ( ΦΑΙΔΩΝ 106 Ε ) » Όταν επέρχεται ο Θάνατος  στον άνθρωπον, το μεν θνητόν μέρος αυτού, καθώς φαίνεται, πεθαίνει, το δε αθάνατο, η ψυχή, σηκώνεται και φεύγει σώο και άφθαρτο.