Επιστολή - Μαρτυρία που σπάει κόκκαλα για τους έφηβους κρατούμενους της Αμυγδαλέζας

Κύριε Διευθυντά, 

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό συμβάν στην ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ, επιτρέψτε μου να σας εκθέσω τις εντυπώσεις και τα συναισθήματα που μου προξένησε η εκεί πρόσφατη επίσκεψή μου.

Λίγο πριν τις γιορτές, πληροφορούμενη ότι στην ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ φιλοξενούνται τα ασυνόδευτα παιδιά από το ναυάγιο με τους λαθρομετανάστες ανοιχτά της Κρήτης, πήρα την πρωτοβουλία να επικοινωνήσω με τον Διοικητή του κέντρου κ. Ρήγα προκειμένου ενόψει εορτών να τους προσφέρουμε κάποια δώρα.( Από τον πρόσφυγα μακαρίτη πατέρα μου, έχω ακούσει φοβερές ιστορίες για το τι σημαίνει ο ξερριζωμός από τον τόπο σου και μάλιστα στην παιδική ηλικία και η τραγωδία των μοναχικών παιδιών με συγκλόνισε). Ο ευγενέστατος και προθυμότατος αξιωματικός με πληροφόρησε ότι πρόκειται για 25 εφήβους που είχαν ανάγκη κυρίως από ρουχισμό, κάρτες τηλεφώνου και κάποια επιτραπέζια παιχνίδια για να απασχολούνται.

Μαζί με συμπολίτισσες και έναν τοπικό φορέα των Θρακομακεδόνων που ευαισθητοποιήθηκαν, συγκεντρώσαμε ρούχα, είδη ατομικής υγιεινής, γλυκίσματα , παιχνίδια κλπ και πριν απο 15 περίπου ημέρες επισκεφθήκαμε το κέντρο για να τα δώσουμε στα παιδιά ύστερα από συνεννόηση με τον υπεύθυνο αξιωματικό κ. Τριάντη ο οποίος μας διευκόλυνε τα μέγιστα . Το ίδιο και οι εκεί αστυνομικοί, νέα παιδιά όλα καλοπροαίρετα και πρόθυμα (πλην ενός...) που έσπευσαν να βοηθήσουν δεδομένου ότι όπως μας είπαν, οι φιλοξενούμενοι έφηβοι είχαν ήδη γίνει 55 και τα δώρα που είχαμε δεν έφταναν για όλους. Οι αστνομικοί ανέλαβαν τη διαλογή του ρουχισμού και το να μοιράσουν τα είδη υγιεινης ανά δυο στα σπιτάκια . Τελικά προσφέραμε τα καλούδια όσο δικαιότερα γινόταν στα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα που τα φυγάδευσαν οι γονείς τους από τις σπαρασσόμενες πατρίδες τους για να βρουν καταφύγιο σ' έναν , αν μη τι άλλο, πιο ασφαλή τόπο κι αντ' αυτού βιώνουν τον εγκλεισμό σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης . Γιατί ναι, έχει δίκιο ο νέος αρμόδιος υπουργός, ο ευαίσθητος και ανθρωπιστής καθηγητής κ. Πανούσης, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι η ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ, ένα τεράστιο κλουβί με πανύψηλα πλέγματα μέσα σ' έναν ξερό , άνυδρο , καταθλιπτικό χώρο που συντρίβει τις ψυχές κρατουμένων και φυλάκων όποια ηλικία κι άν έχουν , πόσο μάλλον εφήβων.

Εφήβων προσφύγων, μόνων κι εγκαταλελειμένων σε μια ξένη, αλλόθρησκη χώρα της οποίας αγνοούν τη γλώσσα με εμφανή το φόβο και την ανασφάλεια στα χλωμά πρόσωπά τους που όμως στάθηκαν στην ουρά με πειθαρχία και αξιοπρέπεια να πάρουν τα πενιχρά δωράκια μας για τα οποία ευγενικά μας ευχαριστούσαν με τα λιγοστά αγγλικά τους. Ο δε "αρχηγός " τους , ένα νεαρό παιδί κι αυτός, επέβλεπε να πάρουν όλοι απ' όλα επαναλαμβάνοντας μονότονα την έκκληση "Please madam, next time bring us shampoo"!! Όπως δε μας είπαν οι αστυνομικοί, χρειάζονται εκτός από ρούχα, εσώρουχα και παπούτσια, φάρμακα π.χ. ντεπόν και είδη πρώτων βοηθειών! Ρωτήσαμε τους αστυνομικούς αν έχει υπάρξει αναλογο ενδιαφέρον από άλλους φορείς και μας απάντησαν αρνητικά. Και λυπάμαι να παρατηρήσω ότι δεν έχω αντιληφθεί να έχει υπάρξει κάποια έμπρακτη εκδήλωση συμπαράστασης προς αυτούς τους ανθρώπους ούτε από το χώρο του πολιτικού φορέα που ο κ . υπουργός εκπροσωπεί . Αν κάνω λάθος, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, θα χαρώ να με διορθώσουν. Φύγαμε με σφιγμένη την καρδιά υποσχόμενες να επαναλάβουμε την επίσκεψη κομίζοντας τα είδη ανάγκης που μας υπέδειξαν οι αστυνομικοί.

Δεν γνωρίζω αν και πότε θα κλείσει αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης ούτε και που θα μεταφερθούν οι ψυχές που βρίσκονται εκεί. Είθε να βρεθεί σύντομα η προσφορότερη λύση για το τεράστιο αυτό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Εκφράζοντας όμως και τις υπόλοιπες συμπολίτισσες που συμμετείχαν σ'αυτή μας την ενέργεια, ως χριστιανή και πολίτις ενός δυτικού πολιτισμένου κράτους, κάνω έκληση προς όλους, Δημοτική Αρχή, Εκκλησία, φορείς , ιδιώτες, όλοι μας, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η Πολιτεία , να συνδράμουμε μ' όποιον τρόπο μπορούμε αυτούς τους ταλαίπωρους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους ανήλικους.

Ας στους δείξουμε έμπρακτα τον πολιτισμό μας, τον πολιτισμό της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης και την υπεροχή της θρησκείας μας της βρησκείας της αγάπης, κέρδος θα τό 'χουμε. Γιατί ο κίνδυνος που ελλοχεύει από συμπεριφορές αδιαφορίας και μίσους είναι πλέον προ των πυλών . Οι τζιχαντιστές περιμένουν τους απελπισμένους με ανοιχτές αγκάλες για να τους μετατρέψουν σε φονικές μηχανές.

Υ.Σ. Σας παρακαλώ να μη δημοσιεύσετε τα στοιχεία μου, όχι γιατί φοβάμαι, αλλά για να μη θεωρηθεί ότι κάνω κάποιου είδους επίδειξη φιλανθρωπίας. Γι' αυτό εξάλλου και δεν ανέφερα τα ονόματα των κυριών και του φορέα που συμμετείχαν σ' αυτή τη μικρή συμβολική εκδήλωση αλληλεγγύης προς τους έγκλειστους ανήλικους της Αμυγδαλέζας.