Κρέμασε τα παπούτσια ο Δημήτρης Καλατζής

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ: ΘΑ ΕΊΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ

Δεν χρειάζεται μεγάλη παρατηριτηκότητα για να διακρίνει κανείς τη συγκίνηση στα μάτια του Δημήτρη Καλατζή

... δίχως λόγια

Έχοντας παίξει μεγάλη μπάλα στο Γονεϊκό Κίνημα τόσα χρόνια, ο Δημήτρης Καλατζής μίλησε για την … «αποφοίτησή» του, από την Ένωση Γονέων, σαν ποδοσφαιριστής. Αποχωρώντας λόγω «ορίου ηλικίας» με την έννοια ότι το μικρότερο από τα τρία του παιδιά ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 2ο Λύκειο Αχαρνών, ο Δημήτρη Καλατζής κατά την ώρα της βράβευσής του από την Ένωση Γονέων το βράδυ της Παρασκευής 5 Ιουλίου, εμφανώς συγκινημένος ανέφερε τα εξής: «Κάθε ταξίδι κάποτε φτάνει στο τέλος του. Και το δικό μου ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί. Η πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σε παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικούς, έκρυβε πολλά. Μαζί τους έχω ζήσει στιγμές χαράς και λύπης. Στιγμές δύσκολες αλλά κι ευχάριστες. Στιγμές γεμάτες άγχος και πίεσης για ένα καλύτερο αύριο. Τόσα χρόνια δίπλα στα παιδιά, κατάλαβα ότι έχουν κι αυτά τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους. Δεν είναι ανέμελα όπως θέλουμε να πιστεύουμε. Τα παιδιά παρά τις ανησυχίες τους είναι αγνά, έξυπνα, γεμάτα θέληση κι ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς ως γονείς, οφείλουμε να είμαστε δίπλα τους και να τα στηρίζουμε. Πέρα όμως από τις ανησυχίες και τις αντιδράσεις των παιδιών μας, είχα ν’ αντιμετωπίσω και την κοινωνία (την εκάστοτε δημοτική αρχή) πολλές φορές ακόμα κι εσάς τους ίδιους τους γονείς. Κάποιοι συμφωνούσατε κι ήσασταν δίπλα μου, κάποιοι άλλοι διαφωνούσατε κι ήσασταν απέναντί μου. Όλοι, ο καθένας από τη μεριά του προσπαθούσε για το καλύτερο των παιδιών μας. Σ’ αυτό το ταξίδι δεν ήταν όλα ρόδινα όπως πολλοί μπορεί να πιστεύετε… Το άσχημο όλα αυτά τα χρόνια ήταν ότι αρκετοί γονείς ήταν αμέτοχοι ή απλοί θεατές στις ζωές των παιδιών τους… Αλλά θα μου πείτε ποιος γονιός θέλει το κακό των παιδιών του; Σκοπός του καθένα από εμάς είναι να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας. Να τα ενθαρρύνουμε και να τα επιβραβεύουμε είτε επιτυγχάνουν είτε αποτυγχάνουν. Αυτό που μετράει είναι η προσπάθεια. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε στα παιδιά μας να προσπαθούν, ν’ αγωνίζονται και να διεκδικούν. Μπορεί το ταξίδι μου να έφτασε στο τέλος του και να κρέμασα τα παπούτσια, αλλά πάντα θα είμαι δίπλα στα παιδιά και στα προβλήματα της πόλης μας. Κλείνοντας θα ήθελα να ζητήσω από όλους εσάς να δείτε με τα μάτια των παιδιών μας. Γιατί αυτά είναι το μέλλον μας! Σας ευχαριστώ που όλα αυτά τα χρόνια με στηρίξατε, με ανεχτήκατε και με βοηθήσατε να βάλουμε όλοι μαζί ένα λιθαράκι στην παιδεία, στο μέλλον των παιδιών μας…»